ثُمَّ

اَنْزَلَ

عَلَیْكُمْ

مِّنْ

بَعْدِ

الْغَمِّ

اَمَنَةً

نُّعَاسًا

یَّغْشٰی

طَآىِٕفَةً

مِّنْكُمْ ۙ

وَطَآىِٕفَةٌ

قَدْ

اَهَمَّتْهُمْ

اَنْفُسُهُمْ

یَظُنُّوْنَ

بِاللّٰهِ

غَیْرَ

الْحَقِّ

ظَنَّ

الْجَاهِلِیَّةِ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

هَلْ

لَّنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

مِنْ

شَیْءٍ ؕ

قُلْ

اِنَّ

الْاَمْرَ

كُلَّهٗ

لِلّٰهِ ؕ

یُخْفُوْنَ

فِیْۤ

اَنْفُسِهِمْ

مَّا

لَا

یُبْدُوْنَ

لَكَ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

لَوْ

كَانَ

لَنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

شَیْءٌ

مَّا

قُتِلْنَا

هٰهُنَا ؕ

قُلْ

لَّوْ

كُنْتُمْ

فِیْ

بُیُوْتِكُمْ

لَبَرَزَ

الَّذِیْنَ

كُتِبَ

عَلَیْهِمُ

الْقَتْلُ

اِلٰی

مَضَاجِعِهِمْ ۚ

وَلِیَبْتَلِیَ

اللّٰهُ

مَا

فِیْ

صُدُوْرِكُمْ

وَلِیُمَحِّصَ

مَا

فِیْ

قُلُوْبِكُمْ ؕ

وَاللّٰهُ

عَلِیْمٌۢ

بِذَاتِ

الصُّدُوْرِ

۟

Кийин, (ошол чоң) кайгынын артынан, Аллах силерге (көз ирмемдик, эс алдыруучу) уйку берди. (Ал уйку) силердин араңардан (динге жан күйдүргөн) бир тайпаны өз кучагына алды.[1] (Силердин араңардагы) дагы бир тайпаны (мунафыктарды) өз жандары кайгыга салып, Аллахка адилетсиздик менен, нааданчасынан күмөн санап: “Эми, бизге иш жок” (жеңилип бүттүк) дешти. Айт: “Иш Аллахтын колунда”. Алар сага айтпаган нерселерин жүрөктөрүнө катып: “Эгер бул (согуштук) иште биздин пикирибиз эсепке алынганда, бул жерде өлүп кетпейт элек” дешет. Айт: “Эгер үйүңөрдүн ичинде болсоңор дагы, (тагдырында) өлтүрүлүү жазып коюлган киши, өлтүрүлө турган жайына келет.” (Аллах бул иштерди) силердин жүрөгүңөрдөгү нерсени (ал ыйманбы, мунафыктыкпы) сынаш жана жүрөгүңөрдөгү (шайтандын азгырыгынан турган) нерсени тазалаш үчүн кылды. Аллах – жүрөктөрдөгү cырларды да Билүүчү. ¹