ثُمَّ

اَنْزَلَ

عَلَیْكُمْ

مِّنْ

بَعْدِ

الْغَمِّ

اَمَنَةً

نُّعَاسًا

یَّغْشٰی

طَآىِٕفَةً

مِّنْكُمْ ۙ

وَطَآىِٕفَةٌ

قَدْ

اَهَمَّتْهُمْ

اَنْفُسُهُمْ

یَظُنُّوْنَ

بِاللّٰهِ

غَیْرَ

الْحَقِّ

ظَنَّ

الْجَاهِلِیَّةِ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

هَلْ

لَّنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

مِنْ

شَیْءٍ ؕ

قُلْ

اِنَّ

الْاَمْرَ

كُلَّهٗ

لِلّٰهِ ؕ

یُخْفُوْنَ

فِیْۤ

اَنْفُسِهِمْ

مَّا

لَا

یُبْدُوْنَ

لَكَ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

لَوْ

كَانَ

لَنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

شَیْءٌ

مَّا

قُتِلْنَا

هٰهُنَا ؕ

قُلْ

لَّوْ

كُنْتُمْ

فِیْ

بُیُوْتِكُمْ

لَبَرَزَ

الَّذِیْنَ

كُتِبَ

عَلَیْهِمُ

الْقَتْلُ

اِلٰی

مَضَاجِعِهِمْ ۚ

وَلِیَبْتَلِیَ

اللّٰهُ

مَا

فِیْ

صُدُوْرِكُمْ

وَلِیُمَحِّصَ

مَا

فِیْ

قُلُوْبِكُمْ ؕ

وَاللّٰهُ

عَلِیْمٌۢ

بِذَاتِ

الصُّدُوْرِ

۟

Сипас [Аллоҳ таоло] баъд аз он андӯҳ оромише бар шумо фурӯ фиристод, [ба гунае] ки гурӯҳе аз шуморо [ба сабаби итминону оромише, ки дар дилҳояшон буд] хоби сабук фаро гирифт ва гурӯҳи дигар [мунофиқин] танҳо дар фикри ҷони худ буданд ва дар бораи Аллоҳ таоло гумонҳои нораво [ва ботиле] ҳамчун гумонҳои [даврони] ҷоҳилият доштанд. Онон мегуфтанд: "Оё мо дар ин кор ихтиёре дорем"? [Эй паёмбар, ба онон] Бигӯ: "Ҳамаи корҳо [ва шикасту пирӯзӣ] ба дасти Аллоҳ таоло аст". Онҳо чизеро дар дилҳояшон пинҳон медоранд, ки барои ту ошкор намесозанд, [ва] мегӯянд: "Агар дар ин кор ихтиёр доштем, дар ин ҷо кушта намешудем". Бигӯ: "Агар шумо дар хонаҳои худ низ будед, касоне, ки кушта шудан бар онон муқаррар шуда буд, ҳатман, [бо пойи худ] ба сӯйи қатлгоҳҳои хеш мерафтанд". Ва [ин рӯйдодҳо] барои он аст, ки Аллоҳ таоло он чиро дар синаҳоятон [пинҳон] доред [дар амал] биёзмояд ва он чиро дар дилҳоятон аст, пок гардонад; ва Аллоҳ таоло ба [рози] даруни синаҳо доност