ثُمَّ

اَنْزَلَ

عَلَیْكُمْ

مِّنْ

بَعْدِ

الْغَمِّ

اَمَنَةً

نُّعَاسًا

یَّغْشٰی

طَآىِٕفَةً

مِّنْكُمْ ۙ

وَطَآىِٕفَةٌ

قَدْ

اَهَمَّتْهُمْ

اَنْفُسُهُمْ

یَظُنُّوْنَ

بِاللّٰهِ

غَیْرَ

الْحَقِّ

ظَنَّ

الْجَاهِلِیَّةِ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

هَلْ

لَّنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

مِنْ

شَیْءٍ ؕ

قُلْ

اِنَّ

الْاَمْرَ

كُلَّهٗ

لِلّٰهِ ؕ

یُخْفُوْنَ

فِیْۤ

اَنْفُسِهِمْ

مَّا

لَا

یُبْدُوْنَ

لَكَ ؕ

یَقُوْلُوْنَ

لَوْ

كَانَ

لَنَا

مِنَ

الْاَمْرِ

شَیْءٌ

مَّا

قُتِلْنَا

هٰهُنَا ؕ

قُلْ

لَّوْ

كُنْتُمْ

فِیْ

بُیُوْتِكُمْ

لَبَرَزَ

الَّذِیْنَ

كُتِبَ

عَلَیْهِمُ

الْقَتْلُ

اِلٰی

مَضَاجِعِهِمْ ۚ

وَلِیَبْتَلِیَ

اللّٰهُ

مَا

فِیْ

صُدُوْرِكُمْ

وَلِیُمَحِّصَ

مَا

فِیْ

قُلُوْبِكُمْ ؕ

وَاللّٰهُ

عَلِیْمٌۢ

بِذَاتِ

الصُّدُوْرِ

۟

   Ва пас аз ғаме, ки ба шумо расида буд, оромишро бар шумо фуруд овард, ба гунае, ки хоби сабуке гурӯҳе аз шуморо фаро гирифт. Ва ин гурӯҳ мӯъминон буданд. Аммо гурӯҳи дигар, касоне буданд, ки фақат дар фикри худашон буданд, ба хотири ин ки мунофиқ буданд ё ин ки имонашон заъиф буд, бино бар ин хобе, ки дигаронро фаро гирифта буд, ба онҳо нарасид. Ва гуфтанд: Мо аз пирӯзӣ баҳрае надорем, пас нисбат ба Парвардигор ва Паёмбараш гумони бад бурданд ва тасаввур карданд, ки Аллоҳ Паёмбарро ёрӣ намедиҳад. Бигӯ: Ҳама кор аз они Аллоҳ аст. Мунофиқон дар дили худ чизҳоеро пинҳон медоранд, ки онро барои ту ошкор намекунанд. Мегӯянд: Агар бо мо дар ин амр бо розигӣ машварате мешуд, дар инҷо кушта намешудем. Бигу: Агар дар хонаҳоятон ҳам мебудед, ҳароина касоне ки бар онҳо кушта шудан муқаддар шуда буд ба маҳалли кушта шудани худ берун меомаданд. Ва то Аллоҳ он чиро аз нифоқ ё заъфи имон дар дилҳоятон доред, биёзмоид, то дилҳоятонро аз васвасаҳои шайтон, ки дар он асар гузоштааст, холис ва пок гардонад. Ва Аллоҳ ба он чи дар дилҳост, огоҳ аст.¹