ثُمَّ

أَنزَلَ

عَلَيۡكُم

مِّنۢ

بَعۡدِ

ٱلۡغَمِّ

أَمَنَةٗ

نُّعَاسٗا

يَغۡشَىٰ

طَآئِفَةٗ

مِّنكُمۡۖ

وَطَآئِفَةٞ

قَدۡ

أَهَمَّتۡهُمۡ

أَنفُسُهُمۡ

يَظُنُّونَ

بِٱللَّهِ

غَيۡرَ

ٱلۡحَقِّ

ظَنَّ

ٱلۡجَٰهِلِيَّةِۖ

يَقُولُونَ

هَل

لَّنَا

مِنَ

ٱلۡأَمۡرِ

مِن

شَيۡءٖۗ

قُلۡ

إِنَّ

ٱلۡأَمۡرَ

كُلَّهُۥ

لِلَّهِۗ

يُخۡفُونَ

فِيٓ

أَنفُسِهِم

مَّا

لَا

يُبۡدُونَ

لَكَۖ

يَقُولُونَ

لَوۡ

كَانَ

لَنَا

مِنَ

ٱلۡأَمۡرِ

شَيۡءٞ

مَّا

قُتِلۡنَا

هَٰهُنَاۗ

قُل

لَّوۡ

كُنتُمۡ

فِي

بُيُوتِكُمۡ

لَبَرَزَ

ٱلَّذِينَ

كُتِبَ

عَلَيۡهِمُ

ٱلۡقَتۡلُ

إِلَىٰ

مَضَاجِعِهِمۡۖ

وَلِيَبۡتَلِيَ

ٱللَّهُ

مَا

فِي

صُدُورِكُمۡ

وَلِيُمَحِّصَ

مَا

فِي

قُلُوبِكُمۡۚ

وَٱللَّهُ

عَلِيمُۢ

بِذَاتِ

ٱلصُّدُورِ

١٥٤

Сўнгра бу ғамнинг кетидан сизларга бир ором уйқусини туширдики, у сизлардан бўлган бир тоифа кишиларни (яъни, ҳақиқий мўминларни) қамраб олди. Бошқа бир тоифа (яъни, мунофиқлар) эса Аллоҳ ҳақида нотўғри, динсизларча бадгумон қилиб, ўз жонларининг ғамига тушиб қолдилар. Улар: «Энди биз учун ҳеч қандай ғалаба бўлмайди», дейишади. (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), айтинг: «Бутун иш Аллоҳнинг (қўлида)!» Улар сизга ошкор қилмайдиган нарсани (мунофиқликларини) яширадилар. Айтадиларки: «Агар ихтиёримиз ўзимизда бўлганида эди, бу Ерларда ўлиб кетмаган бўлар эдик». (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), айтинг: «Агар уйларингизнинг ичига беркиниб олганингизда ҳам ўлдирилиши Аллоҳ томонидан ҳукм қилинган кишилар шубҳасиз ҳалокат жойига келган булар эдилар». (Аллоҳ бу мағлубиятни) кўнгилларингиздаги нарсани (иймон ёки нифоқни) имтиҳон қилиш ва дилларингиздаги нарса (иймон)ни поклаш учун қилди. Аллоҳ дилларни эгаллаган сирларни билгувчидир.