وَكَأَيِّن

مِّن

نَّبِيّٖ

قَٰتَلَ

مَعَهُۥ

رِبِّيُّونَ

كَثِيرٞ

فَمَا

وَهَنُواْ

لِمَآ

أَصَابَهُمۡ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

وَمَا

ضَعُفُواْ

وَمَا

ٱسۡتَكَانُواْۗ

وَٱللَّهُ

يُحِبُّ

ٱلصَّٰبِرِينَ

١٤٦

   Чӣ басо аз паёмбарони гузашта, ки гурӯҳи бисёре аз асҳобашон ҳамроҳи онон дар роҳи Аллоҳ биҷангиданд, ҳарчӣ ба онҳо расид аз ҷароҳату куштор, сустӣ накарданд ва нотавон нашуданд ва сар фуруд наёварданд дар пеши душман, балки сабр карданд ва Аллоҳ сабркунандагонро дӯст дорад.