وَمَا

كَانَ

لِنَفۡسٍ

أَن

تَمُوتَ

إِلَّا

بِإِذۡنِ

ٱللَّهِ

كِتَٰبٗا

مُّؤَجَّلٗاۗ

وَمَن

يُرِدۡ

ثَوَابَ

ٱلدُّنۡيَا

نُؤۡتِهِۦ

مِنۡهَا

وَمَن

يُرِدۡ

ثَوَابَ

ٱلۡأٓخِرَةِ

نُؤۡتِهِۦ

مِنۡهَاۚ

وَسَنَجۡزِي

ٱلشَّٰكِرِينَ

١٤٥

   Ҳеҷ шахсе намирад, магар ба иродаи Аллоҳ, ки навишта шудааст мӯҳлати вақти ӯ. Ҳар кас бо амалаш хоҳони савоби ризқи ин дунё бошад, ба ӯ медиҳем ва ӯ дар охират насибе надорад ва ҳар кас бо амалаш хоҳони савоби охират бошад, ба ӯ медиҳем барзиёд бо ҳамроҳии он ризқе, ки барои ӯ дар ин дунё тақсим карда шуда буд. Ва шукргузоронро подош хоҳем дод! ¹