إِن

يَمۡسَسۡكُمۡ

قَرۡحٞ

فَقَدۡ

مَسَّ

ٱلۡقَوۡمَ

قَرۡحٞ

مِّثۡلُهُۥۚ

وَتِلۡكَ

ٱلۡأَيَّامُ

نُدَاوِلُهَا

بَيۡنَ

ٱلنَّاسِ

وَلِيَعۡلَمَ

ٱللَّهُ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَيَتَّخِذَ

مِنكُمۡ

شُهَدَآءَۗ

وَٱللَّهُ

لَا

يُحِبُّ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٤٠

Агар [дар Уҳуд] ба шумо газанде расид, ба душманони шумо низ [дар ҷанги Бадр ба ҳамон шакл] осеб расид [пас, муқовимат кунед]. Мо ин рӯзҳо [-и шикасту пирӯзӣ]-ро миёни мардум мегардонем, то Аллоҳ таоло, муъминон [-и воқеӣ]-ро маълум дорад ва аз шумо муъминон [онеро, ки собитқадам аст] бар дигарон гувоҳ гирад; ва Аллоҳ таоло ситамгоронро дӯст намедорад