وَٱلَّذِينَ

إِذَا

فَعَلُواْ

فَٰحِشَةً

أَوۡ

ظَلَمُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

ذَكَرُواْ

ٱللَّهَ

فَٱسۡتَغۡفَرُواْ

لِذُنُوبِهِمۡ

وَمَن

يَغۡفِرُ

ٱلذُّنُوبَ

إِلَّا

ٱللَّهُ

وَلَمۡ

يُصِرُّواْ

عَلَىٰ

مَا

فَعَلُواْ

وَهُمۡ

يَعۡلَمُونَ

١٣٥

Ва [ҳамон] касоне, ки чун муртакиб [-и гуноҳи бузург ва] кори зиште шуданд ё [бо анҷоми дигар гуноҳон] бар худ ситам карданд, Аллоҳро ба ёд меоваранд ва барои гуноҳонашон омурзиш мехоҳанд – ва ҷуз Аллоҳ таоло чи касе гуноҳонро меомурзад? – Ва бар он чи кардаанд пофишорӣ намекунанд, дар ҳоле ки медонанд [гунаҳкоранд ва Аллоҳ таоло бахшоянда ва тавбапазир аст]