وَٱلَّذِينَ

إِذَا

فَعَلُواْ

فَٰحِشَةً

أَوۡ

ظَلَمُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

ذَكَرُواْ

ٱللَّهَ

فَٱسۡتَغۡفَرُواْ

لِذُنُوبِهِمۡ

وَمَن

يَغۡفِرُ

ٱلذُّنُوبَ

إِلَّا

ٱللَّهُ

وَلَمۡ

يُصِرُّواْ

عَلَىٰ

مَا

فَعَلُواْ

وَهُمۡ

يَعۡلَمُونَ

١٣٥

(У тақводор зотлар) қачон бирон-бир нолойиқ гуноҳ иш қилиб қўйсалар ёки (қандайдир гуноҳ иш қилиш билан) ўзларига зулм қилсалар, дарҳол Аллоҳни эслаб, гуноҳларини мағфират-кечирим сўрайдиган, — ҳар қандай гуноҳни ёлғиз Аллоҳгина мағфират қилур, — ва билган ҳолларида қилган гуноҳларида давом этмайдиган кишилардир.