هَٰٓأَنتُمۡ

أُوْلَآءِ

تُحِبُّونَهُمۡ

وَلَا

يُحِبُّونَكُمۡ

وَتُؤۡمِنُونَ

بِٱلۡكِتَٰبِ

كُلِّهِۦ

وَإِذَا

لَقُوكُمۡ

قَالُوٓاْ

ءَامَنَّا

وَإِذَا

خَلَوۡاْ

عَضُّواْ

عَلَيۡكُمُ

ٱلۡأَنَامِلَ

مِنَ

ٱلۡغَيۡظِۚ

قُلۡ

مُوتُواْ

بِغَيۡظِكُمۡۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

عَلِيمُۢ

بِذَاتِ

ٱلصُّدُورِ

١١٩

   Огоҳ бошед, ки шумо ононро дӯст медоред ва ҳол он ки онҳо шуморо дӯст надоранд. Шумо ба ҳамаи ин китобҳои нозил шуда имон овардаед ва онон ба китоби Қуръон имон наоварданд. Пас чи гуна ононро дӯст медоред? Чун шуморо бубинанд, гӯянд: (аз рӯи нифоқ) «Мо ҳам имон овардаем». Ва чун хилват кунанд, аз ғояти кинае, ки ба шумо доранд, сарангушти худ ба дандон газанд, (аз он чи мебинанд аз улфату муҳаббати мусулмонон бо ҳамдигар.) Бигӯ: "Бо хашме, ки доред, бимиред ва албатта Аллоҳ ба он чи ки дар даруни синаҳост, доност". Ва ҳар касро аз он чи пештар омода кардааст, хубӣ ё бадӣ ҷазо медиҳад. Аллоҳ он чиро ки дар дили куффор ва мунофиқин буд, барои бандагони мӯъмини худ баён кард.¹