هَٰٓأَنتُمۡ

أُوْلَآءِ

تُحِبُّونَهُمۡ

وَلَا

يُحِبُّونَكُمۡ

وَتُؤۡمِنُونَ

بِٱلۡكِتَٰبِ

كُلِّهِۦ

وَإِذَا

لَقُوكُمۡ

قَالُوٓاْ

ءَامَنَّا

وَإِذَا

خَلَوۡاْ

عَضُّواْ

عَلَيۡكُمُ

ٱلۡأَنَامِلَ

مِنَ

ٱلۡغَيۡظِۚ

قُلۡ

مُوتُواْ

بِغَيۡظِكُمۡۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

عَلِيمُۢ

بِذَاتِ

ٱلصُّدُورِ

١١٩

Ҳой, сизлар! Уларни яхши кўрасизлар-у, улар сизни яхши кўрмаслар. Сизлар китобнинг ҳаммасига иймон келтирасизлар-у, улар сизларни кўрганда, иймон келтирдик, дерлар, аммо холи қолганларида, сизларга бўлган қаттиқ аччиқларидан бармоқ тишларлар. «Аччиқларинг билан ўлиб кетинглар», деб айт. Албатта, Аллоҳ дилларни эгаллаган нарсаларни билувчидир.¹