يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لَا

تَتَّخِذُواْ

بِطَانَةٗ

مِّن

دُونِكُمۡ

لَا

يَأۡلُونَكُمۡ

خَبَالٗا

وَدُّواْ

مَا

عَنِتُّمۡ

قَدۡ

بَدَتِ

ٱلۡبَغۡضَآءُ

مِنۡ

أَفۡوَٰهِهِمۡ

وَمَا

تُخۡفِي

صُدُورُهُمۡ

أَكۡبَرُۚ

قَدۡ

بَيَّنَّا

لَكُمُ

ٱلۡأٓيَٰتِۖ

إِن

كُنتُمۡ

تَعۡقِلُونَ

١١٨

Эй касоне, ки имон овардаед, аз ғайри худатон [дӯсту] ҳамроз нагиред. Онон аз ҳеҷ нобакорӣ [ва шарре] дар ҳаққи шумо кӯтоҳӣ намекунанд [ва] дӯст доранд, ки шумо дар ранҷу заҳмат бошед. Дар ҳақиқат, [нишонаҳои] душманӣ аз гуфторашон ошкор аст ва он чи дар дилҳояшон пинҳон медоранд бузургтар аст. Агар бияндешед, ҳатман, [хоҳед донист, ки] мо нишонаҳо [-и пандомӯз ва роҳи саодати дунё ва охират]-ро бароятон ба равшанӣ баён кардаем