بَلَىٰ

قَٰدِرِينَ

عَلَىٰٓ

أَن

نُّسَوِّيَ

بَنَانَهُۥ

٤

        Оре, мо тамоми устухонҳои пӯсидаи инсонро гирд меоварем ва ҳатто аз ин ҳам фаротар қодир ҳастем, ки сарангуштҳояшро баробар кунем, чунонки пеш аз марг дар ҳаёти дунё буданд.¹