وَقَالَتِ

امْرَاَتُ

فِرْعَوْنَ

قُرَّتُ

عَیْنٍ

لِّیْ

وَلَكَ ؕ

لَا

تَقْتُلُوْهُ ۖۗ

عَسٰۤی

اَنْ

یَّنْفَعَنَاۤ

اَوْ

نَتَّخِذَهٗ

وَلَدًا

وَّهُمْ

لَا

یَشْعُرُوْنَ

۟

Faraos hustru sa: «Han vil bli en fryd for øyet både for meg og deg. Drep ham ikke! Kanskje han kan bli oss til nytte, eller vi kan adoptere ham som sønn,» – men de ante ingenting.