فَلَمَّا

جَآءَهُمُ

الْحَقُّ

مِنْ

عِنْدِنَا

قَالُوْا

لَوْلَاۤ

اُوْتِیَ

مِثْلَ

مَاۤ

اُوْتِیَ

مُوْسٰی ؕ

اَوَلَمْ

یَكْفُرُوْا

بِمَاۤ

اُوْتِیَ

مُوْسٰی

مِنْ

قَبْلُ ۚ

قَالُوْا

سِحْرٰنِ

تَظَاهَرَا ۥ۫

وَقَالُوْۤا

اِنَّا

بِكُلٍّ

كٰفِرُوْنَ

۟

   Чун паёмбари ростгӯй (Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз ҷониби Мо бар онон мабъус шуд, (кофирони Қурайш) гуфтанд: «Чаро он чӣ ба Мӯсо аз мӯъҷизаҳо дода шуд, ба ӯ дода нашудааст?» (Эй Расул, бигӯ барояшон:) Оё инҳо (яҳудиҳо) пеш аз ин ба он чӣ ба Мӯсо дода шуда буд, кофир нашуда буданд? Ва гуфтанд, ки ин ҳарду (Тавроту Қуръон) ҷодуанд ва пуштибони якдигаранд ва гуфтанд: Мо ба ҳар кадоме аз онҳо имон намеоварем.¹