وَلٰكِنَّاۤ

اَنْشَاْنَا

قُرُوْنًا

فَتَطَاوَلَ

عَلَیْهِمُ

الْعُمُرُ ۚ

وَمَا

كُنْتَ

ثَاوِیًا

فِیْۤ

اَهْلِ

مَدْیَنَ

تَتْلُوْا

عَلَیْهِمْ

اٰیٰتِنَا ۙ

وَلٰكِنَّا

كُنَّا

مُرْسِلِیْنَ

۟

   Вале Мо аз он пас (баъди Мӯсо) наслҳоеро биёфаридем, ки умри дароз ёфтанд. Пас, аҳди Аллоҳро фаромӯш карданд ва амрашро тарк намуданд. Ва ту дар миёни мардуми Мадян муқим набудӣ, ки оёти Моро бар онҳо бихонӣ. Вале Мо будем, ки ба сӯи ту онро ваҳй гуфтем ва барои мардум туро ба Паёмбари фиристодем.¹