ٱسۡلُكۡ

يَدَكَ

فِي

جَيۡبِكَ

تَخۡرُجۡ

بَيۡضَآءَ

مِنۡ

غَيۡرِ

سُوٓءٖ

وَٱضۡمُمۡ

إِلَيۡكَ

جَنَاحَكَ

مِنَ

ٱلرَّهۡبِۖ

فَذَٰنِكَ

بُرۡهَٰنَانِ

مِن

رَّبِّكَ

إِلَىٰ

فِرۡعَوۡنَ

وَمَلَإِيْهِۦٓۚ

إِنَّهُمۡ

كَانُواْ

قَوۡمٗا

فَٰسِقِينَ

٣٢

Əlini qoynuna qoy ki, əlin (oradan) eyibsiz-qüsursuz, ağappaq (parlaq bir nur kimi) çıxsın. Əlini (qanadını) özünə tərəf çək (yenidən qoynuna qoy) ki, (ilanın, yaxud əlinin parıltısının səni bürüdüyü) vahimə çəkilib getsin. Bu, Fir’ona və onun ə’yanlarına qarşı sənin Rəbbindən olan iki mö’cüzədir. Onlar, həqiqətən, (Allahın itaətindən çıxmış) fasiq bir tayfadırlar!” (Musa birinci dəfə əlini qoynuna qoyub çıxartdıqda o, baxanlara bir nur kəsilib gözlərini qamaşdırar, onları qorxuya salar, ikinci dəfə qoyub çıxartdıqda isə adi halına düşərdi).