فَجَآءَتْهُ

اِحْدٰىهُمَا

تَمْشِیْ

عَلَی

اسْتِحْیَآءٍ ؗ

قَالَتْ

اِنَّ

اَبِیْ

یَدْعُوْكَ

لِیَجْزِیَكَ

اَجْرَ

مَا

سَقَیْتَ

لَنَا ؕ

فَلَمَّا

جَآءَهٗ

وَقَصَّ

عَلَیْهِ

الْقَصَصَ ۙ

قَالَ

لَا

تَخَفْ ۫ۥ

نَجَوْتَ

مِنَ

الْقَوْمِ

الظّٰلِمِیْنَ

۟

Он гоҳ яке аз он ду [зан], дар ҳоле ки бо шарму ҳаё гом бармедошт, наздаш омаду гуфт: «Падарам даъватат мекунад [ки наздаш биравӣ], то музди он ки [гӯсфандон]-ро бароямон об додӣ, ба ту пардохт кунад». Чун [Мӯсо] назди ӯ рафту саргузашташро барои ӯ ҳикоят кард, вай гуфт: «Натарс, ки аз гурӯҳи ситамгор наҷот ёфтаӣ»