وَلَمَّا
وَرَدَ
مَآءَ
مَدۡيَنَ
وَجَدَ
عَلَيۡهِ
أُمَّةٗ
مِّنَ
ٱلنَّاسِ
يَسۡقُونَ
وَوَجَدَ
مِن
دُونِهِمُ
ٱمۡرَأَتَيۡنِ
تَذُودَانِۖ
قَالَ
مَا
خَطۡبُكُمَاۖ
قَالَتَا
لَا
نَسۡقِي
حَتَّىٰ
يُصۡدِرَ
ٱلرِّعَآءُۖ
وَأَبُونَا
شَيۡخٞ
كَبِيرٞ
٢٣
ಅವರು ಮದ್ಯನಿನ ನೀರಿನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಜನರ ಗುಂಪೊಂದು ತಮ್ಮ ಆಡುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಅವರಿಂದ ದೂರ ಒಂದೆಡೆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಆಡುಗಳನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವುದ ನ್ನೂ ಕಂಡರು. ಮೂಸಾ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರೊಡನೆ, ‘ನಿಮ್ಮ ಸಮಾಚಾರವೇನು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಅವರು ‘ಈ ಕುರುಬರು ತಮ್ಮ ಆಡುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮರಳಿ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಡುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಓರ್ವ ಅತಿ ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂದರು.