وَأَصۡبَحَ

فُؤَادُ

أُمِّ

مُوسَىٰ

فَٰرِغًاۖ

إِن

كَادَتۡ

لَتُبۡدِي

بِهِۦ

لَوۡلَآ

أَن

رَّبَطۡنَا

عَلَىٰ

قَلۡبِهَا

لِتَكُونَ

مِنَ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

١٠

Ва дили модари Мӯсо [аз ҳама чиз ҷуз ёди писараш] тиҳӣ гашт ва агар қалбашро қавӣ накарда будем, ки [ба ваъдаи Мо] имон дошта бошад, наздик буд он розро фош кунад