تَنزِعُ

ٱلنَّاسَ

كَأَنَّهُمۡ

أَعۡجَازُ

نَخۡلٖ

مُّنقَعِرٖ

٢٠

   боде, ки мардумонро аз замин бармеканд ва бар сарҳояшон маҳкам бар замин мекуфт ва сарҳояшон аз баданҳояшон ҷудо мешуд ва гӯё, ки онҳо танаҳои дарахтони хурмои аз реша баркандае буданд.¹