وَغَدَوۡاْ

عَلَىٰ

حَرۡدٖ

قَٰدِرِينَ

٢٥

          Ва субҳгоҳон зуд тавонманд (ба хотири манъи бенавоён) ба он боғ расиданд, ки худро бар чидани мева ва манъи бенавоён тавоно медиданд.¹