إِذَا

تُتۡلَىٰ

عَلَيۡهِ

ءَايَٰتُنَا

قَالَ

أَسَٰطِيرُ

ٱلۡأَوَّلِينَ

١٥

          чун яке аз оёти Мо бар ӯ хонда шавад, онро дурӯғ шуморад ва гӯяд: «Афсонаҳои пешиниён аст»¹