وَأَنفِقُواْ

مِن

مَّا

رَزَقۡنَٰكُم

مِّن

قَبۡلِ

أَن

يَأۡتِيَ

أَحَدَكُمُ

ٱلۡمَوۡتُ

فَيَقُولَ

رَبِّ

لَوۡلَآ

أَخَّرۡتَنِيٓ

إِلَىٰٓ

أَجَلٖ

قَرِيبٖ

فَأَصَّدَّقَ

وَأَكُن

مِّنَ

ٱلصَّٰلِحِينَ

١٠

Ва аз он чи ба шумо рӯзӣ додаем, [дар роҳи Аллоҳ таоло] инфоқ кунед, пеш аз он ки марг ба суроғи яке аз шумо ояд ва бигӯяд: «Парвардигоро, эй кош [марги] маро муддати каме ба таъхир меандохтӣ, то [дар роҳи ту] садақа диҳам ва аз накукорон бошам»