قَدۡ

كَانَتۡ

لَكُمۡ

أُسۡوَةٌ

حَسَنَةٞ

فِيٓ

إِبۡرَٰهِيمَ

وَٱلَّذِينَ

مَعَهُۥٓ

إِذۡ

قَالُواْ

لِقَوۡمِهِمۡ

إِنَّا

بُرَءَٰٓؤُاْ

مِنكُمۡ

وَمِمَّا

تَعۡبُدُونَ

مِن

دُونِ

ٱللَّهِ

كَفَرۡنَا

بِكُمۡ

وَبَدَا

بَيۡنَنَا

وَبَيۡنَكُمُ

ٱلۡعَدَٰوَةُ

وَٱلۡبَغۡضَآءُ

أَبَدًا

حَتَّىٰ

تُؤۡمِنُواْ

بِٱللَّهِ

وَحۡدَهُۥٓ

إِلَّا

قَوۡلَ

إِبۡرَٰهِيمَ

لِأَبِيهِ

لَأَسۡتَغۡفِرَنَّ

لَكَ

وَمَآ

أَمۡلِكُ

لَكَ

مِنَ

ٱللَّهِ

مِن

شَيۡءٖۖ

رَّبَّنَا

عَلَيۡكَ

تَوَكَّلۡنَا

وَإِلَيۡكَ

أَنَبۡنَا

وَإِلَيۡكَ

ٱلۡمَصِيرُ

٤

Сизлар учун Иброҳим ва у билан бирга бўлган кишиларда (уларнинг кофирларга қилган муносабатларида) гўзал намуна бордир. Эслангиз, улар ўз қавмларига: «Дарҳақиқат, бизлар сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган бутларингиздан безормиз. Бизлар сизлар (ишониб, «ибодат» қилаётган бут-санамлар)ни инкор этдик. Токи сизлар ёлғиз Аллоҳга иймон келтиргунларингизча сизлар билан бизнинг ўртамизда мангу адоват ва ёмон кўриш зоҳирдир», дедилар. Фақат Иброҳим ўз(ининг кофир бўлган) отасига: «Албатта мен (Аллоҳдан) сен учун мағфират сўрайман, (лекин) сенга Аллоҳ томонидан бўладиган бирон нарсани (азобни қайтаришга) молик эмасман», (деган сўзларигина сизларга намуна бўлмасин)! (Иброҳим ва у билан бирга бўлган мўминлар яна шундай дуо қилган эдилар): «Парвардигоро, ёлғиз Ўзингга таваккул қилдик ва Ўзингга инобат-тавба қилдик. Ёлғиз Сенгагина қайтишимиз бордир. ¹