يَٰٓأَيُّهَا

ٱلنَّبِيُّ

إِذَا

جَآءَكَ

ٱلۡمُؤۡمِنَٰتُ

يُبَايِعۡنَكَ

عَلَىٰٓ

أَن

لَّا

يُشۡرِكۡنَ

بِٱللَّهِ

شَيۡـٔٗا

وَلَا

يَسۡرِقۡنَ

وَلَا

يَزۡنِينَ

وَلَا

يَقۡتُلۡنَ

أَوۡلَٰدَهُنَّ

وَلَا

يَأۡتِينَ

بِبُهۡتَٰنٖ

يَفۡتَرِينَهُۥ

بَيۡنَ

أَيۡدِيهِنَّ

وَأَرۡجُلِهِنَّ

وَلَا

يَعۡصِينَكَ

فِي

مَعۡرُوفٖ

فَبَايِعۡهُنَّ

وَٱسۡتَغۡفِرۡ

لَهُنَّ

ٱللَّهَۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

١٢

Эй Паёмбар, ҳангоме ки занони муъмин назди ту омаданд, то бо ту байъат кунанд, ки чизеро бо Аллоҳ таоло шарик насозанд ва дуздӣ накунанд ва муртакиби зино нашаванд ва фарзандони худро накушанд ва фарзандеро ба дурӯғ ба шавҳаронашон нисбат надиҳанд ва дар корҳои нек аз ту нофармонӣ накунанд, бо онон байъат кун ва аз Аллоҳ таоло барояшон омурзиш бихоҳ. Бе гумон, Аллоҳ таоло омурзандаи меҳрубон аст