يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُوٓاْ

إِذَا

جَآءَكُمُ

ٱلۡمُؤۡمِنَٰتُ

مُهَٰجِرَٰتٖ

فَٱمۡتَحِنُوهُنَّۖ

ٱللَّهُ

أَعۡلَمُ

بِإِيمَٰنِهِنَّۖ

فَإِنۡ

عَلِمۡتُمُوهُنَّ

مُؤۡمِنَٰتٖ

فَلَا

تَرۡجِعُوهُنَّ

إِلَى

ٱلۡكُفَّارِۖ

لَا

هُنَّ

حِلّٞ

لَّهُمۡ

وَلَا

هُمۡ

يَحِلُّونَ

لَهُنَّۖ

وَءَاتُوهُم

مَّآ

أَنفَقُواْۚ

وَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكُمۡ

أَن

تَنكِحُوهُنَّ

إِذَآ

ءَاتَيۡتُمُوهُنَّ

أُجُورَهُنَّۚ

وَلَا

تُمۡسِكُواْ

بِعِصَمِ

ٱلۡكَوَافِرِ

وَسۡـَٔلُواْ

مَآ

أَنفَقۡتُمۡ

وَلۡيَسۡـَٔلُواْ

مَآ

أَنفَقُواْۚ

ذَٰلِكُمۡ

حُكۡمُ

ٱللَّهِ

يَحۡكُمُ

بَيۡنَكُمۡۖ

وَٱللَّهُ

عَلِيمٌ

حَكِيمٞ

١٠

Эй касоне, ки ба Аллоҳ ва расулаш имон овардаед ва ба шариати ӯ амал кардаед, чун занони мӯъмине, ки ҳиҷрат кардаанд, аз дори куфр ба дори ислом ба наздатон оянд, пас онҳоро озмоиш кунед, то аз ҳақиқати имонашон огоҳӣ пайдо намоед. Аллоҳ ба ҳақиқати имонашон донотар аст. Пас, агар донистед аз зоҳири ҳолашон, ки имон овардаанд, ононро ба сӯи кофирон бознагардонед. Зеро инҳо мӯъмина занҳо бар никоҳи мардони кофир ҳалол нестанд ва мардони кофир низ бар никоҳи онҳо ҳалол нестанд. Ва он чиро шавҳарони кофир дар ҳаққи заноне, ки ба сӯи шумо рафтаанд, харҷ кардаанд ба онҳо бидиҳед. Ва агар онҳоро никоҳ кунед ва маҳрашонро бидиҳед, гуноҳе бар шумо нест. Ва занони кофири худро нигоҳ мадоред. Ва шумо низ эй мӯъминон, ҳар чӣ харҷ кардаед, ба заноне, ки аз никоҳи шумо берун рафтаанд, аз мардони кофир харҷи маҳрро талаб кунед ва онҳо низ ҳар чӣ сарф кардаанд дар маҳри он заноне, ки ба никоҳи шумо даромадаанд, аз шумо талаб кунанд. Ин ҳукми Аллоҳ аст. Аллоҳ миёни шумо ҳукм мекунад, пас, ҳукми Аллоҳро мухолифат накунед ва Ӯ доно аст ҳеҷ чиз бар Ӯ пӯшида намемонад ва ҳаким аст дар гуфтору корҳояш.¹