23. Surah Al-Mu'minun, Persian Translation

همان کسانی‌که در نمازشان خاشع (و فروتن) هستند.

و کسانی‌که از لغو (و کارهای بیهوده) روی گردانند.

و کسانی‌که زکات را انجام می‌دهند.

و آن‌ها که شرمگاهشان را حفظ می‌کنند.

جز بر همسرانشان یا (بر) کنیزانشان، پس بی‌گمان اینان (در بهره‌گیری از آنان) ملامت نمی‌شوند.

پس کسی‌که فراتر از این بخواهد، آنانند که تجاوز گرند.

و کسانی‌که امانت‌هایشان و عهد خود را رعایت می‌کنند.

و کسانی‌که بر نمازهایشان مواظبت می‌نمایند.

(آری) اینانند که وارثند.

کسانی‌که (بهشت) فردوس را ارث می‌برند، و جاودانه در آن خواهند ماند.

و به راستی انسان را از چکیده‌ای از گِل آفریدیم.

سپس او را از نطفه‌ای در قرارگاهی استوار (= رحم) قرار دادیم.

سپس نطفه را (به صورت) علقه (= خون بسته) گرداندیم، آنگاه علقه را (به صورت) مضغه (= پاره گوشتی) درآوردیم، آنگاه مضغه را (به صورت) استخوان‌هایی گردانیدیم، پس بر استخوان‌ها گوشت پوشاندیم، سپس آن را آفرینشی دیگر بخشیدیم، پس (پر برکت و) بزرگوار است، الله که بهترین آفرینندگان است.

سپس مسلماً شما بعد از این خواهید مرد.

آنگاه یقیناً شما روز قیامت بر انگیخته می‌شوید.

و به‌راستی بر فرازتان هفت آسمان آفریدیم، و (ما هرگز) از آفرینش (خود) غافل نبوده‌ایم.

و از آسمان آبی به‌اندازه‌ای معین نازل کردیم، پس آن را در زمین جای دادیم، و بی‌گمان ما بر از بین بردن آن کاملاً قادر هستیم.

پس بوسیلۀ آن باغ‌هایی از درختان خرما و انگور برای شما پدید آوردیم، شما را در آن (باغ‌ها) میوه‌های بسیار است، و از آن می‌خورید.

و (نیز) درختی را که از طور سینا بیرون می‌آید (= درخت زیتون) که از آن روغن و (نان) خورش برای خورندگان فراهم می‌شود.

و بی‌گمان برای شما در چهارپایان عبرتی است، از آنچه درون‌شان است (= از شیر آن‌ها) شما را سیراب می‌کنیم؛ و برای شما در آن‌ها منافع فراوان است، و از (گوشت) آن‌ها می‌خورید.

و بر آن‌ها و بر کشتی‌ها سوار می‌شوید.

و به راستی (ما) نوح را به سوی قومش فرستادیم، پس (او به آن‌ها) گفت: «ای قوم من! الله را بپرستید، که جز او معبودی برای شما نیست، آیا پرهیز نمی‌کنید؟!

پس اشراف قومش، (آن) کسانی‌که کافر بودند؛ گفتند: «این (مرد) جز بشری همچون شما نیست، که می‌خواهد بر شما برتری جوید، اگر الله می‌خواست، همانا فرشتگانی را نازل می‌کرد، ما (هرگز) چنین چیزی را در (میان) نیاکان خود نشنیده‌ایم.

او مرد دیوانه‌ای بیش نیست، پس تا مدتی دربارۀ او صبر کنید،

(نوح) گفت: «پروردگارا! مرا در برابر تکذیب آن‌ها یاری کن»

پس به او وحی کردیدم که: «به دیدگان ما و به وحی ما کشتی را بساز، پس هنگامی‌که فرمان ما فرا رسد، و آب از تنور بجوشد، آنگاه از هر نوع (حیوان) یک جفت (نر و ماده) در کشتی سوار کن و (نیز) خانواده خود را (سوار کن) جز کسی از آنان را که وعدۀ (هلاک) از پیش بر او مقرر شده است. و در(بارۀ) کسانی‌که ستم کردند، با من سخن مگو، که آنان غرق شدنی هستند».

هنگامی‌که تو و همراهانت بر کشتی سوار شدید؛ بگو: «ستایش برای الله است که ما را از قوم ستمگر نجات داد».

و (نیز) بگو: «پروردگارا! ما را در منزلگاهی پر برکت فرود آور، و تو بهترین فرود آورندگانی».

بی‌گمان در این (ماجرا) نشانه‌هایی است، و (ما) به‌راستی آزمایش می‌کنیم.

سپس قوم دیگری را بعد از آن‌ها به وجود آوردیم.

پس از خودشان پیامبری در (میان) آنان فرستادیم که: «الله را بپرستید، که جز او معبودی برای شما نیست، آیا پرهیز نمی‌کنید؟!»

و گروهی از اشراف قومش که کافر بودند، و دیدار آخرت را تکذیب می‌کردند، و در زندگی دنیا به آن‌ها نعمت و آسایش داده بودیم، گفتند: «این (مرد) بشری همچون شما است، از آنچه که (شما) می‌خورید، می‌خورد، و از آنچه که شما می‌نوشید، می‌نوشد.

و اگر از بشری همچون خود اطاعت کردید، یقیناً شما زیان‌کار خواهید شد.

آیا (او) به شما وعده می‌دهد: که همانا شما چون مردید و خاک و استخوان‌هایی (پوسیده) شدید، (بار دیگر از گور) بیرون آورده می‌شوید؟!

هیهات، هیهات (= دور است، دور است) آنچه به شما وعده داده می‌شود.

جز زندگی دنیوی ما چیزی نیست، می‌میریم و زنده می‌شویم، و هرگز برانگیخته نخواهیم شد.

او جز مردی نیست که بر الله دروغ بسته است، و ما به او ایمان نمی‌آوریم».

(پیامبرشان) گفت: «پروردگارا! مرا در برابر تکذیب آن‌ها یاری کن».

(الله) فرمود: «به‌زودی (از کار خود) پشیمان خواهند شد»

پس صیحه (= بانگ مرگبار) آن‌ها را به حق فرو گرفت، آنگاه آن‌ها را (همچون) خاشاکی (بر سیلاب) قرار دادیم، پس قوم ستمکار (از رحمت الله) دور (و نابود) باد.

سپس اقوام دیگری را بعد از آن‌ها پدید آوردیم.

هیچ امتی از اجل خود پیشی نمی‌گیرد، و نه تأخیر می‌کند.

سپس پیامبران خود را پی در پی فرستادیم، هر زمان پیامبری برای (هدایت) امتی می‌آمد، او را تکذیب می‌کردند، پس (ما نیز) آن‌ها (= امت‌های کافر) را یکی پس از دیگری هلاک کردیم، و آن‌ها را افسانه‌هایی (برای آیندگان) قرار دادیم. پس دور باد قومی که ایمان نمی‌آورند.

سپس موسی و برادرش هارون را با آیات خود، و دلایل آشکار فرستادیم،

به سوی فرعون و اشراف (قوم) او، پس آن‌ها تکبر کردند، و مردمی (سرکش و) برتری جوی بودند.