فَأَوۡحَيۡنَآ

إِلَيۡهِ

أَنِ

ٱصۡنَعِ

ٱلۡفُلۡكَ

بِأَعۡيُنِنَا

وَوَحۡيِنَا

فَإِذَا

جَآءَ

أَمۡرُنَا

وَفَارَ

ٱلتَّنُّورُ

فَٱسۡلُكۡ

فِيهَا

مِن

كُلّٖ

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

مَن

سَبَقَ

عَلَيۡهِ

ٱلۡقَوۡلُ

مِنۡهُمۡۖ

وَلَا

تُخَٰطِبۡنِي

فِي

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

إِنَّهُم

مُّغۡرَقُونَ

٢٧

Пас, ба ӯ ваҳй кардем: «Киштиро таҳти назари Мо ва ба ваҳйи Мо бисоз ва ҳангоме ки фармони [азоби] Мо фаро расад ва [ба нишонаи расидани тӯфон об аз] танӯр ҷӯшад, аз ҳар навъи [ҳайвон] як ҷуфти [нару мода] дар киштӣ савор кун ва хонаводаатро [низ ҳамроҳи худ бубар], магар касоне, ки пештар ваъда [-и ҳалок] бар онон муқаррар шудааст ва дар бораи [наҷоти] касоне, ки ситам кардаанд, бо Ман сухан нагӯ, [чаро ки] онон ҳатман, ғарқ хоҳанд шуд