فَأَوۡحَيۡنَآ

إِلَيۡهِ

أَنِ

ٱصۡنَعِ

ٱلۡفُلۡكَ

بِأَعۡيُنِنَا

وَوَحۡيِنَا

فَإِذَا

جَآءَ

أَمۡرُنَا

وَفَارَ

ٱلتَّنُّورُ

فَٱسۡلُكۡ

فِيهَا

مِن

كُلّٖ

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

مَن

سَبَقَ

عَلَيۡهِ

ٱلۡقَوۡلُ

مِنۡهُمۡۖ

وَلَا

تُخَٰطِبۡنِي

فِي

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

إِنَّهُم

مُّغۡرَقُونَ

٢٧

Kaya nagkasi Kami sa kanya, na [nagsasabi]: “Yumari ka ng daong sa [ilalim ng] mga mata Namin at pagkasi Namin. Kaya kapag dumating ang utos Namin at nagsambulat [ng tubig] ang pugon ay magpasok ka sa loob niyon ng mula sa bawat dalawang magkapares, ng mag-anak mo – maliban sa isang nauna sa kanya ang hatol kabilang sa kanila – at huwag kang kumausap sa Akin kaugnay sa mga lumabag sa katarungan; tunay na sila ay mga malulunod.