لَعَلِّیْۤ

اَعْمَلُ

صَالِحًا

فِیْمَا

تَرَكْتُ

كَلَّا ؕ

اِنَّهَا

كَلِمَةٌ

هُوَ

قَآىِٕلُهَا ؕ

وَمِنْ

وَّرَآىِٕهِمْ

بَرْزَخٌ

اِلٰی

یَوْمِ

یُبْعَثُوْنَ

۟

Шояд корҳои шоистаеро, ки тарк карда будам, ба ҷой оварам». Ҳаргиз! Бегумон ин суханест, ки ӯ онро мегӯяд (ва ба фарази маҳол агар бозгардад, ба корҳои гузаштааш идома медиҳад) ва пушти сарашон то рӯзи қиёмат монеъаест, ки бозгаштан натавонанд.¹