تَكَادُ

تَمَيَّزُ

مِنَ

ٱلۡغَيۡظِۖ

كُلَّمَآ

أُلۡقِيَ

فِيهَا

فَوۡجٞ

سَأَلَهُمۡ

خَزَنَتُهَآ

أَلَمۡ

يَأۡتِكُمۡ

نَذِيرٞ

٨

Аз шиддати хашм наздик аст, ки дӯзах бар кофирон пора пора шавад, ҳаргоҳ, ки гурӯҳе аз одамон дар он дӯзах андохта мешаванд, фариштагони нигоҳбони он дӯзах аз онҳо мепурсанд: «Оё бимдиҳандае ба суроғи шумо наёмад, ки аз ин азоб шуморо бим намояд?!»¹