فَلَمَّا

رَأَوۡهُ

زُلۡفَةٗ

سِيٓـَٔتۡ

وُجُوهُ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

وَقِيلَ

هَٰذَا

ٱلَّذِي

كُنتُم

بِهِۦ

تَدَّعُونَ

٢٧

   Пас чун он кофирон ваъдаи Аллоҳро аз наздик бинанд, чеҳраи касоне, ки кофир шуданд сиёҳу андӯҳгин мегардад ва ба онҳо сарзаниш карда гуфта мешавад: Ин ҳамон чизест, ки шумо онро дар дунё бо шитоб металабидед.¹