وَقَالُواْ

لَوۡ

كُنَّا

نَسۡمَعُ

أَوۡ

نَعۡقِلُ

مَا

كُنَّا

فِيٓ

أَصۡحَٰبِ

ٱلسَّعِيرِ

١٠

   Ва кофирон гӯянд: «Агар мо дар дунё ба шунавоии қабул мешунидем ё таъаққул (фикр) мекардем, мисли ҳақталабон, имрӯз дар зумраи дӯзахиён набудем.»¹