يَوۡمَ

يَبۡعَثُهُمُ

ٱللَّهُ

جَمِيعٗا

فَيُنَبِّئُهُم

بِمَا

عَمِلُوٓاْۚ

أَحۡصَىٰهُ

ٱللَّهُ

وَنَسُوهُۚ

وَٱللَّهُ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

شَهِيدٌ

٦

        Ба ёд ор эй Паёмбар рузи қиёматро, рӯзе, ки Аллоҳ ҳамаи мурдагонро зинда мекунад ва аввалину охиринро дар як замин ҷамъ меоварад, пас хабар медиҳад ба онҳо он амалҳои бад ва некеро, ки анҷом дода буданд. Ёд дошт ва ҳифз кард онҳоро Аллоҳ дар Лавҳи Маҳфуз ва навишт онҳоро дар номаҳои аъмолашон. Ва ҳамоно инҳо онро фаромӯш карданд. Ва Аллоҳ бар ҳама чиз шоҳид аст, чизе аз Ӯ махфи намемонад!¹