وَٱلَّذِينَ

يُظَٰهِرُونَ

مِن

نِّسَآئِهِمۡ

ثُمَّ

يَعُودُونَ

لِمَا

قَالُواْ

فَتَحۡرِيرُ

رَقَبَةٖ

مِّن

قَبۡلِ

أَن

يَتَمَآسَّاۚ

ذَٰلِكُمۡ

تُوعَظُونَ

بِهِۦۚ

وَٱللَّهُ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

خَبِيرٞ

٣

        Ва онон, ки бо занони худ зиҳор мекунанд, сипас аз он чӣ гуфтаанд, бозмегарданд, пас озод кардани ғуломе пеш аз он ки зану мард бо якдигар ҳамхобӣ кунанд, воҷиб аст. Ин дарс ва панде аст, ки ба шумо дода мешавад ва Аллоҳ ба он чӣ мекунед, огоҳ аст.