لَّا

تَجِدُ

قَوۡمٗا

يُؤۡمِنُونَ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِ

يُوَآدُّونَ

مَنۡ

حَآدَّ

ٱللَّهَ

وَرَسُولَهُۥ

وَلَوۡ

كَانُوٓاْ

ءَابَآءَهُمۡ

أَوۡ

أَبۡنَآءَهُمۡ

أَوۡ

إِخۡوَٰنَهُمۡ

أَوۡ

عَشِيرَتَهُمۡۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

كَتَبَ

فِي

قُلُوبِهِمُ

ٱلۡإِيمَٰنَ

وَأَيَّدَهُم

بِرُوحٖ

مِّنۡهُۖ

وَيُدۡخِلُهُمۡ

جَنَّٰتٖ

تَجۡرِي

مِن

تَحۡتِهَا

ٱلۡأَنۡهَٰرُ

خَٰلِدِينَ

فِيهَاۚ

رَضِيَ

ٱللَّهُ

عَنۡهُمۡ

وَرَضُواْ

عَنۡهُۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

حِزۡبُ

ٱللَّهِۚ

أَلَآ

إِنَّ

حِزۡبَ

ٱللَّهِ

هُمُ

ٱلۡمُفۡلِحُونَ

٢٢

    Гӯруҳеро, ки ба Аллоҳ ва рӯзи қиёмат имон меоваранд нахоҳӣ ёфт, ки дӯстӣ кунанд бо касоне, ки бо Аллоҳ ва паёмбари Ӯ мухолифат варзиданд. Агар чи онҳо падаронашон ё фарзандонашон ё бародаронашон ё дигар хешовандонашон бошанд ҳам. Инҳо ҳастанд, ки Аллоҳ дар дилҳояшон имонро андохтааст ва онҳоро бо файзе аз тарафи худ тавоно гардонидааст ва онҳоро ба ҷаннатҳое медарорад, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо равон аст ва ҷовидона дар он ҷо мемонанд. Парвардигор аз онҳо хушнуд аст ва онҳо (низ) аз Ӯ хушнуд ҳастанд. Инҳо лашкарон ва дӯстони Аллоҳанд, огоҳ бош, ки лашкарони Аллоҳ, ҳароина дар дунёву охират наҷотёфтагонанд!