74. Surah Al-Muddaththir, Thai Translation

[2] จงลุกขึ้น แล้วประกาศตักเตือน

[3] และแด่พระเจ้าของเจ้า จงให้ความเกียงไกร (ต่อพระองค์)

[4] และเสื้อผ้าของเจ้า จงทำให้สะอาด

[5] และสิ่งสกปรกก็จงหลบหลีกให้ห่างเสีย

[6] และอย่าทำคุณ เพื่อหวังการตอบแทนอันมากมาย

[7] และเพื่อพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นจงอดทน

[8] ในที่สุด เมื่อเสียงเป่าถูกเป่าขึ้น

[9] นั่นคือ วันนั้น วันแห่งความยากลำบาก

[10] แก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา มิใช่เป็นเรื่องง่าย

[11] จงปล่อยข้าไว้กับผู้ที่ข้าได้สร้างเขาไว้แต่ลำพังเถิด

[12] และข้าได้ทำให้เขามีทรัพย์สมบัติอย่างล้นเหลือ

[13] และลูกหลานอย่างพรั่งพร้อม

[14] และข้าได้ทำให้เขาสุขสบายอย่างราบรื่น

[15] แล้วเขายังโลภที่จะให้ข้าเพิ่มพูนแก่เขาอีก

[16] เปล่าเลย เพราะว่าเขาเป็นผู้ดื้อรั้นต่อสัญญาณต่าง ๆ ของเรา

[17] ในไม่ช้าข้าจะเพิ่มพูนความยากลำบากแก่เขา

[18] แท้จริงเขาได้ใคร่ครวญและคาดคะเน

[19] ดังนั้น เขาได้รับความหายนะ เขาจะคาดคะเนได้อย่างไร

[20] แล้วเขาได้รับความหายนะ เขาจะคาดคะเนได้อย่างไร

[21] แล้วเขาได้ตรึกตรอง

[22] แล้วเขาทำหน้าบูดบึ้ง และทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

[23] แล้วเขาก็ผินหลังออกไป และหยิ่งผยอง

[24] แล้วเขากล่าวว่า นี่มิใช่อื่นนอกจากเป็นมายากลที่สืบทอดกันมา

[25] นี่มิใช่อื่นใดนอกจากเป็นคำพูดของปุถุชน

[26] ในไม่ช้าข้าจะโยนเขาเข้าสู่กองไฟที่เผาไหม้

[27] และอันใดเล่าทำให้เจ้ารู้ได้ว่า สิ่งที่เผาไหม้นั้นคืออะไร

[28] มันจะไม่เหลืออะไรเลย และมันจะไม่ปล่อยผู้ใดให้คงเหลือไว้ (เช่นกัน)

[29] มันจะเผาไหม้ผิวหนังจนเกรียมดำ

[30] เหนือมันมีมลาอิกะฮฺสิบเก้าท่าน

[31] และเรามิได้แต่งตั้งผู้ใดเป็นยามเฝ้าประตูนรก นอกจากมลาอิกะฮฺเท่านั้น และเรามิได้กำหนดจำนวนของพวกเขาไว้ เว้นแต่เพื่อเป็นการทดสอบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา เพื่อบรรดาอะฮฺลุลกิตาบจะได้เชื่อมั่น และบรรดาผู้ศรัทธาจะได้เพิ่มพูนการศรัทธา และบรรดาอะฮฺลุลกิตาบรวมทั้งบรรดาผู้ศรัทธาจะไม่ต้องสงสัย และเพื่อบรรดาผู้ในหัวใจของพวกเขามีโรค อีกทั้งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะกล่าวว่า อัลลอฮฺทรงประสงค์อะไรด้วยอุปมานี้ เช่นนั้นแหละอัลลอฮฺจะทรงให้หลงทางผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และจะทรงชี้แนะทางแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์และไม่มีผู้ใดรู้จำนวนไพร่พลของพระเจ้าของเจ้า นอกจากพระองค์ และนี่มิใช่อื่นใด นอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่มนุษย์

[32] เปล่าเลย ขอสาบานด้วยดวงจันทร์

[33] ขอสาบานด้วยกลางคืนเมื่อมันคล้อยไป

[34] ขอสาบานด้วยยามเช้าเมื่อมันทอแสง

[35] แท้จริงนรกนั้นแน่นอนเป็นหนึ่งในความหายนะอันใหญ่หลวง

[36] เพื่อเป็นการเตือนสำทับแก่มนุษย์

[37] สำหรับผู้ที่ประสงค์ในหมู่พวกเจ้าจะรุดหน้า (ไปสู่ความดี) หรือจะรั้งท้าย (เพื่อกระทำความชั่ว)

[38] แต่ละชีวิตย่อมถูกค้ำประกันกับสิ่งที่มันขวนขวายไป

[39] ยกเว้นบรรดาผู้อยู่เบื้องขวา

[40] อยู่ในสวนสวรรค์หลากหลาย พวกเขาจะไต่ถามซึ่งกันและกัน

[41] เกี่ยวกับพวกที่กระทำความผิด

[42] อะไรที่นำพวกท่านเข้าสู่กองไฟที่เผาไหม้

[43] พวกเขากล่าวว่า เรามิได้อยู่ในหมู่ผู้ทำละหมาด

[44] เรามิได้ให้อาหารแก่บรรดาผู้ขัดสน

[45] และพวกเราเคยมั่วสุมอยู่กับพวกที่มั่วสุม

[46] และเราเคยปฏิเสธวันแห่งการตอบแทน

[47] จนกระทั่งความตายได้มาเยือนเรา

[48] ดังนั้นการชะฟาอะฮฺของบรรดาผู้มีชะฟาอะฮฺจะไม่เกิดประโยชน์อันใดแก่พวกเขา

[49] ดังนั้นเกิดอะไรขึ้นแก่พวกเขา โดยที่พวกเขาผินหลังออกห่างจากการเตือนสติ

[50] ประหนึ่งว่าพวกเขาเป็นลาเปรียวที่ตื่นตระหนก

[51] หนีจากเสือสิงห์

[52] แท้จริงแล้วทุกคนในหมู่พวกเขาต้องการที่จะมีแผ่นกระดาษกางแผ่ยื่นมาให้แก่เขา

[53] ไม่เลยทีเดียว ทว่า พวกเขาไม่เกรงกลัววันปรโลกต่างหาก

[54] เปล่ามิได้ แท้จริงนั่นคือข้อเตือนสติ