لَا

یُؤَاخِذُكُمُ

اللّٰهُ

بِاللَّغْوِ

فِیْۤ

اَیْمَانِكُمْ

وَلٰكِنْ

یُّؤَاخِذُكُمْ

بِمَا

عَقَّدْتُّمُ

الْاَیْمَانَ ۚ

فَكَفَّارَتُهٗۤ

اِطْعَامُ

عَشَرَةِ

مَسٰكِیْنَ

مِنْ

اَوْسَطِ

مَا

تُطْعِمُوْنَ

اَهْلِیْكُمْ

اَوْ

كِسْوَتُهُمْ

اَوْ

تَحْرِیْرُ

رَقَبَةٍ ؕ

فَمَنْ

لَّمْ

یَجِدْ

فَصِیَامُ

ثَلٰثَةِ

اَیَّامٍ ؕ

ذٰلِكَ

كَفَّارَةُ

اَیْمَانِكُمْ

اِذَا

حَلَفْتُمْ ؕ

وَاحْفَظُوْۤا

اَیْمَانَكُمْ ؕ

كَذٰلِكَ

یُبَیِّنُ

اللّٰهُ

لَكُمْ

اٰیٰتِهٖ

لَعَلَّكُمْ

تَشْكُرُوْنَ

۟

Аллоҳ таоло шуморо ба хотири савгандҳои беҳуда [ва беихтиёратон] бозхост намекунад, вале дар савгандҳое, ки [огоҳона] мехӯред [ва мешканед], муохаза мекунад. Пас, каффораи он, хӯрок додан ба даҳ тиҳидаст аз ғизоҳои [маъмулӣ ва] мутавассити шаҳратон аст ё либос додан ба даҳ нафар [аз мустамандон] ё озод кардани як барда. Агар касе [тавоноии молӣ надорад ё ҳеҷ як аз инҳоро] намеёбад, пас, се рӯз рӯза [бигирад]. Ин каффораи савгандҳои шумост, [барои] ҳар замон, ки савганд ёд кардед [ва онро шикастед]. Ва савгандҳои худро ҳифз кунед [ва нашканед]. Аллоҳ таоло ин чунин оёти худро барои шумо баён мекунад, бошад, ки сипос гузоред