يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

كُونُواْ

قَوَّٰمِينَ

لِلَّهِ

شُهَدَآءَ

بِٱلۡقِسۡطِۖ

وَلَا

يَجۡرِمَنَّكُمۡ

شَنَـَٔانُ

قَوۡمٍ

عَلَىٰٓ

أَلَّا

تَعۡدِلُواْۚ

ٱعۡدِلُواْ

هُوَ

أَقۡرَبُ

لِلتَّقۡوَىٰۖ

وَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

خَبِيرُۢ

بِمَا

تَعۡمَلُونَ

٨

   Эй касоне, ки имон овардаед, барои Аллоҳ, ҳақ гуфтанро бар пой доред ва ба адл гувоҳӣ диҳед. Душманӣ бо гурӯҳи дигар водоратон накунад, ки беадолатӣ кунед яъне, ҳамон тавр ки ба зиёни душмани худ гувоҳӣ медиҳед ба нафъи ӯ низ гувоҳӣ диҳед. Гарчӣ кофир ҳам бошад воҷиб аст дар мавриди ӯ адолат пеша кунед. Адолат варзед, ки ба тақво наздиктар аст (яъне, агар адолат бошад, пас тақво мешавад) ва аз Аллоҳ битарсед, ки Ӯ ба ҳар коре, ки мекунед, огоҳ аст, пас шуморо мувофиқи амалҳоятон, ҳам дар ин дунё ва ҳам дар охират ҷазо медиҳад! ¹