إِنَّ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَٱلَّذِينَ

هَادُواْ

وَٱلصَّٰبِـُٔونَ

وَٱلنَّصَٰرَىٰ

مَنۡ

ءَامَنَ

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِ

وَعَمِلَ

صَٰلِحٗا

فَلَا

خَوۡفٌ

عَلَيۡهِمۡ

وَلَا

هُمۡ

يَحۡزَنُونَ

٦٩

    Албатта, аз миёни онон, ки имон овардаанд (яъне, мусалмонон) ва яҳудиён ва собиин¹ ва насоро, (пайравони Исо алайҳиссалом) ҳар кӣ ба Аллоҳ ва рӯзи қиёмат имон дошта бошад ва кори шоиста кунад, аз аҳволи рӯзи қиёмат биме бар онҳо нест ва он чи ки дар дунё тарк намуданд, бар он гамгин намешаванд.