وَيَقُولُ

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُوٓاْ

أَهَٰٓؤُلَآءِ

ٱلَّذِينَ

أَقۡسَمُواْ

بِٱللَّهِ

جَهۡدَ

أَيۡمَٰنِهِمۡ

إِنَّهُمۡ

لَمَعَكُمۡۚ

حَبِطَتۡ

أَعۡمَٰلُهُمۡ

فَأَصۡبَحُواْ

خَٰسِرِينَ

٥٣

Монафикъларның яшерен эшләре ачылгач, аларның монафикъ икәнлекләрен белмәгән мөэминнәр гаҗәпләнеп әйттеләр: "Әйә ий мөэминнәр! Без сезнең, динегездә, сезнең белән бергә чын мөэминнәрбез дип, Аллаһ исеме белән ныклап ант итүчеләр шулармы? Чын монафикъ булсалар да, без чын мөселманнарбыз, дип, Аллаһ исеме белән ант итәләрме?" – дип. Ул монафикъларның бөтен гамәле җуелды, Аллаһуның нигъмәтләреннән киселеп, хәсрәтләнүчеләрдән булдылар.