فَتَرَى

ٱلَّذِينَ

فِي

قُلُوبِهِم

مَّرَضٞ

يُسَٰرِعُونَ

فِيهِمۡ

يَقُولُونَ

نَخۡشَىٰٓ

أَن

تُصِيبَنَا

دَآئِرَةٞۚ

فَعَسَى

ٱللَّهُ

أَن

يَأۡتِيَ

بِٱلۡفَتۡحِ

أَوۡ

أَمۡرٖ

مِّنۡ

عِندِهِۦ

فَيُصۡبِحُواْ

عَلَىٰ

مَآ

أَسَرُّواْ

فِيٓ

أَنفُسِهِمۡ

نَٰدِمِينَ

٥٢

Пас, [эй паёмбар] касонеро, ки дар дилҳояшон беморӣ [нифоқ] аст, мебинӣ, ки дар [дӯстӣ бо] онон мешитобанд, [ва] мегӯянд: "Метарсем, ки [агар пирӯз шаванд, аз ҷониби онон] осебе ба мо бирасад". Умед аст, ки Аллоҳ таоло [барои мусулмонон] аз ҷониби Худ пирӯзӣ [ва кушоише] пеш оварад, он гоҳ [ин мунофиқон] аз он чи дар дили худ пинҳон медоштанд, пушаймон шаванд