فَتَرَی

الَّذِیْنَ

فِیْ

قُلُوْبِهِمْ

مَّرَضٌ

یُّسَارِعُوْنَ

فِیْهِمْ

یَقُوْلُوْنَ

نَخْشٰۤی

اَنْ

تُصِیْبَنَا

دَآىِٕرَةٌ ؕ

فَعَسَی

اللّٰهُ

اَنْ

یَّاْتِیَ

بِالْفَتْحِ

اَوْ

اَمْرٍ

مِّنْ

عِنْدِهٖ

فَیُصْبِحُوْا

عَلٰی

مَاۤ

اَسَرُّوْا

فِیْۤ

اَنْفُسِهِمْ

نٰدِمِیْنَ

۟ؕ

Kaya nakikita mo ang mga sa mga sa mga puso nila ay may sakit[19] na nagmamabilis [sa pagtangkilik] sa mga iyon[20], na nagsasabi: “Natatakot kami na may tumama sa amin na isang pananalanta.” Ngunit harinawang si Allāh ay magdala ng pagwawagi o isang utos mula sa ganang Kanya kaya sila, dahil sa inililihim nila sa mga sarili nila, ay magiging mga nagsisisi. ¹