فَتَرَی

الَّذِیْنَ

فِیْ

قُلُوْبِهِمْ

مَّرَضٌ

یُّسَارِعُوْنَ

فِیْهِمْ

یَقُوْلُوْنَ

نَخْشٰۤی

اَنْ

تُصِیْبَنَا

دَآىِٕرَةٌ ؕ

فَعَسَی

اللّٰهُ

اَنْ

یَّاْتِیَ

بِالْفَتْحِ

اَوْ

اَمْرٍ

مِّنْ

عِنْدِهٖ

فَیُصْبِحُوْا

عَلٰی

مَاۤ

اَسَرُّوْا

فِیْۤ

اَنْفُسِهِمْ

نٰدِمِیْنَ

۟ؕ

    Парвардигор хабар медиҳад аз ҳоли мунофиқоне, ки дар дил маразе ¹ доранд, мебинӣ, ки ба сӯҳбати яҳудон мешитобанд, мегӯянд: «Метарсем, ки ба мо осебе бирасад».² Наздик аст, Парвардигор пирӯзие биёварад ё аз ҷониби худ коре кунад, ³ пас он гоҳ аз он чӣ дар нафсҳояшон пинҳон дошта буданд, пушаймон шаванд.