وَكَتَبۡنَا

عَلَيۡهِمۡ

فِيهَآ

أَنَّ

ٱلنَّفۡسَ

بِٱلنَّفۡسِ

وَٱلۡعَيۡنَ

بِٱلۡعَيۡنِ

وَٱلۡأَنفَ

بِٱلۡأَنفِ

وَٱلۡأُذُنَ

بِٱلۡأُذُنِ

وَٱلسِّنَّ

بِٱلسِّنِّ

وَٱلۡجُرُوحَ

قِصَاصٞۚ

فَمَن

تَصَدَّقَ

بِهِۦ

فَهُوَ

كَفَّارَةٞ

لَّهُۥۚ

وَمَن

لَّمۡ

يَحۡكُم

بِمَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

هُمُ

ٱلظَّٰلِمُونَ

٤٥

Kandi twabategetse muri yo (Tawurati) ko uwishe umuntu (abigambiriye) na we yicwa, ukuyemo ijisho na we akurwemo ijisho, uciye izuru na we acibwe izuru, uciye ugutwi na we acibwe ugutwi, ukuye iryinyo na we akurwe iryinyo, n’ukomerekeje na we akomeretswe. Ariko uzababarira (ntasabe guhorerwa), ibyo bizamubera icyiru (ababarirwe ibyaha). Kandi abatazakiranura abantu bifashishije ibyo Allah yahishuye, abo ni bo nkozi z’ibibi.¹