إِنَّآ

أَنزَلۡنَا

ٱلتَّوۡرَىٰةَ

فِيهَا

هُدٗى

وَنُورٞۚ

يَحۡكُمُ

بِهَا

ٱلنَّبِيُّونَ

ٱلَّذِينَ

أَسۡلَمُواْ

لِلَّذِينَ

هَادُواْ

وَٱلرَّبَّٰنِيُّونَ

وَٱلۡأَحۡبَارُ

بِمَا

ٱسۡتُحۡفِظُواْ

مِن

كِتَٰبِ

ٱللَّهِ

وَكَانُواْ

عَلَيۡهِ

شُهَدَآءَۚ

فَلَا

تَخۡشَوُاْ

ٱلنَّاسَ

وَٱخۡشَوۡنِ

وَلَا

تَشۡتَرُواْ

بِـَٔايَٰتِي

ثَمَنٗا

قَلِيلٗاۚ

وَمَن

لَّمۡ

يَحۡكُم

بِمَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

هُمُ

ٱلۡكَٰفِرُونَ

٤٤

Ба дурустӣ Мо Тавротро, (ба Мӯсо писари Имрон алайҳиссалоту вассалом) нозил кардем, ки дар он раҳнамоӣ аст, ки ба сӯи ҳақ ҳидоят мекунад ва дар он равшание ҳаст, ки торикиҳои ҷаҳолат шакку шубҳа ва шаҳватҳоро равшан мекунад. Паёмбароне, ки итоаткунандаи фармони Парвардигор буданд, бинобар он барои яҳуд ҳукм карданд ва низ парҳезгорону донишмандон, ки ба ҳифзи китоби Аллоҳ (Таврот) маъмур буданд ва бар он гувоҳӣ доданд, инҳо касоне буданд, ки дар миёни яҳудиён бар асоси Таврот ҳукм мекунанд ва худ ба он амал доштанд ва онро ба дигарон таълим медоданд , пас Парвардигор фармуд: Аз мардум матарсед, аз Ман битарсед ва оёти маро ба баҳои андак мафурӯшед. ¹ Ва ҳар кӣ мувофиқи оёте, ки Аллоҳ нозил кардааст, ҳукм накунад, кофир аст. ²