مِنۡ

أَجۡلِ

ذَٰلِكَ

كَتَبۡنَا

عَلَىٰ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

أَنَّهُۥ

مَن

قَتَلَ

نَفۡسَۢا

بِغَيۡرِ

نَفۡسٍ

أَوۡ

فَسَادٖ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَكَأَنَّمَا

قَتَلَ

ٱلنَّاسَ

جَمِيعٗا

وَمَنۡ

أَحۡيَاهَا

فَكَأَنَّمَآ

أَحۡيَا

ٱلنَّاسَ

جَمِيعٗاۚ

وَلَقَدۡ

جَآءَتۡهُمۡ

رُسُلُنَا

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

ثُمَّ

إِنَّ

كَثِيرٗا

مِّنۡهُم

بَعۡدَ

ذَٰلِكَ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

لَمُسۡرِفُونَ

٣٢

Аз ин рӯ бар банӣ-Исроил муқаррар доштем, ки ҳар кас каси дигарро на ба қасоси катли касе ё содир кардани фасоде бар рӯи замин бикушад, чунон аст, ки ҳамаи мардумро кушта бошад. Ва ҳар кас, ки ба ӯ ҳаёт бахшад, чун касест, ки ҳамаи мардумро ҳаёт бахшида бошад. Ва албатта паёмбарони Мо ҳамроҳ бо далелҳои равшан бар онҳо фиристода шуданд. Боз ҳам бисёре аз онҳо ҳамчунон бар рӯи замин аз ҳадди хеш таҷовуз мекарданд.