يَٰٓأَهۡلَ

ٱلۡكِتَٰبِ

قَدۡ

جَآءَكُمۡ

رَسُولُنَا

يُبَيِّنُ

لَكُمۡ

عَلَىٰ

فَتۡرَةٖ

مِّنَ

ٱلرُّسُلِ

أَن

تَقُولُواْ

مَا

جَآءَنَا

مِنۢ

بَشِيرٖ

وَلَا

نَذِيرٖۖ

فَقَدۡ

جَآءَكُم

بَشِيرٞ

وَنَذِيرٞۗ

وَٱللَّهُ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

قَدِيرٞ

١٩

Эй аҳли китоб, паёмбари мо ба сӯйи шумо омад, то дар давраи фатрати паёмбарон [фосила байни биъсати Исо ва Муҳаммад] [аҳкому омӯзаҳои илоҳиро] ба равшанӣ бароятон баён кунад, ки мабодо [рӯзи қиёмат] бигӯед: "На башоратбахше ба суроғамон омад, на бимдиҳандае". Пас, яқинан, [инак] паёмбари башоратбахш ва бимдиҳанда ба сӯятон омадааст ва Аллоҳ таоло бар ҳама чиз тавоност