وَقَالَتِ

الْیَهُوْدُ

وَالنَّصٰرٰی

نَحْنُ

اَبْنٰٓؤُا

اللّٰهِ

وَاَحِبَّآؤُهٗ ؕ

قُلْ

فَلِمَ

یُعَذِّبُكُمْ

بِذُنُوْبِكُمْ ؕ

بَلْ

اَنْتُمْ

بَشَرٌ

مِّمَّنْ

خَلَقَ ؕ

یَغْفِرُ

لِمَنْ

یَّشَآءُ

وَیُعَذِّبُ

مَنْ

یَّشَآءُ ؕ

وَلِلّٰهِ

مُلْكُ

السَّمٰوٰتِ

وَالْاَرْضِ

وَمَا

بَیْنَهُمَا ؗ

وَاِلَیْهِ

الْمَصِیْرُ

۟

Яҳудиён ва масеҳиён гуфтанд: "Мо фарзандони Аллоҳ таоло ва дӯстони Ӯ ҳастем". [Эй паёмбар, дар посухашон] Бигӯ: "Пас, чаро Ӯ шуморо ба кайфари гуноҳонатон азоб мекунад? Балки шумо [низ] башар ва аз ҷумлаи афроде ҳастед, ки офаридааст. Ҳар киро бихоҳад, меомурзад ва ҳар киро бихоҳад, азоб мекунад ва фармонравоии осмонҳо ва замин ва он чи миёни он ду қарор дорад, аз они Аллоҳ таоло аст ва бозгашт [-и ҳама] ба сӯйи Ӯст"